Το Δώρο της Ψυχοθεραπείας, Irvin D. Yalom

Κάποιες φορές ένα βιβλίο έρχεται τη σωστή στιγμή. Όχι για να σου μάθει κάτι καινούριο, αλλά για να σου θυμίσει κάτι που ήδη έχεις ζήσει. Έτσι ένιωσα με το «Το Δώρο της Ψυχοθεραπείας» του Irvin D. Yalom.

Η ψυχοθεραπεία για μένα δεν είναι θεωρία. Είναι κάτι βαθιά προσωπικό. Είναι μια διαδικασία που με βοήθησε να δω τον κόσμο με νέα μάτια — πιο καθαρά, πιο ήρεμα, πιο ειλικρινά. Οπότε διαβάζοντας τον Yalom, δεν ένιωθα ότι μαθαίνω απλώς για τη θεραπεία. Ένιωθα ότι αναγνωρίζω πράγματα. Σαν να διαβάζω λέξεις που κάποτε είχα νιώσει αλλά δεν είχα διατυπώσει.

Το βιβλίο δεν είναι βαρύ ούτε ακαδημαϊκό. Είναι μικρά κεφάλαια, μικρές σκέψεις, εμπειρίες, συμβουλές — αλλά με τρόπο ανθρώπινο. Ο Yalom μιλά για τη θεραπεία όχι σαν τεχνική, αλλά σαν σχέση. Σαν μια αληθινή συνάντηση δύο ανθρώπων. Και αυτό με άγγιξε περισσότερο απ’ όλα. Γιατί τελικά αυτό είναι που μένει: η σύνδεση.

Μου άρεσε πολύ η ειλικρίνειά του. Δεν παρουσιάζει τον θεραπευτή ως αυθεντία που τα ξέρει όλα. Μιλά για λάθη, για αβεβαιότητες, για στιγμές που δεν υπάρχει «σωστή απάντηση». Και αυτό, κάπως, κάνει όλο το πλαίσιο πιο ζεστό. Πιο πραγματικό. Πιο γειωμένο.

Ο Στόουνερ, του John Williams

Ο Στόουνερ του Τζον Γουίλιαμς είναι από εκείνα τα βιβλία που διαβάζεις και νιώθεις ότι, χωρίς πολλούς καλλωπισμούς, σου ανοίγουν μπροστά στα μάτια μια ολόκληρη ζωή με ποικίλες εκφάνσεις. Ο ήρωας, ο Γουίλιαμ Στόουνερ, είναι ένας άνθρωπος που ξεκινά η ζωή του από ένα φτωχό αγροτικό περιβάλλον και καταλήγει να την αφιερώσει στο πανεπιστήμιο και στη διδασκαλία. Δεν είναι κάποιος μεγάλος επαναστάτης ούτε κάποιος ήρωας με την κλασική έννοια. Είναι απλώς ένας άνθρωπος που αγαπάει τη λογοτεχνία και βρίσκει σ’ αυτήν το νόημα της ύπαρξής του. 

Το βιβλίο, με έναν τρόπο σιωπηλό αλλά πολύ δυνατό, δείχνει πόσο συχνά η ακαδημαϊκή ζωή – που από έξω φαίνεται σαν ένας κόσμος γνώσης και προόδου – μπορεί να είναι γεμάτη μικρότητες, ίντριγκες και προσωπικά συμφέροντα. Ο Στόουνερ το ζει αυτό στο πετσί του: αντί να επιβραβευτεί για την αφοσίωση και την αγάπη του στη διδασκαλία, βρίσκεται συχνά στο περιθώριο, θύμα αντιπαλοτήτων και προσωπικών βεντετών. Αυτή η πλευρά του βιβλίου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική και πικρή, γιατί αναδεικνύει πόσο εύκολα μια “ιερή” εικόνα, όπως του πανεπιστημίου, μπορεί να αποδειχθεί σαθρή.

Ζωή που υπήρξε, Χάρης Γαντζούδης

Το φθινόπωρο είναι για μένα η εποχή της ανάγνωσης. Τα απογεύματα γίνονται πιο ήσυχα, συχνά με μια κούπα καφέ στο χέρι και ένα βιβλίο να σε ταξιδεύει. Κι αν δεν είναι η ανάγνωση, τότε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα ταιριάζει απόλυτα στη μελαγχολία της εποχής. Μαζί με αυτά, ήρθαν και τα πρώτα βιβλία που διάβασα για να γεμίσω αυτή τη φθινοπωρινή διάθεση.

Ανάμεσα σε όσα βιβλία πέρασαν αυτό το Φθινόπωρο στα χέρια μου, ξεχώρισα το βιβλίο του Χάρη Γαντζούδη με τίτλο «Ζωή που υπήρξε».

Μια σειρά από 23 ποιήματα γεμάτα έντονα συναισθήματα και απότομες εναλλαγές με έκανε να διαβάσω το βιβλίο αυτό με μια ανάσα.

Οι Αναμνήσεις της Ειμαρμένης - Ναυπλιώτης Μιχάλης

Δεν διαβάζω ποτέ τυχαία. Διαλέγω τα βιβλία μου ανάλογα με το πώς νιώθω και τι θέλω να μου προσφέρουν τη στιγμή που θα τα ανοίξω. Έτσι, άφησα αυτό το βιβλίο να περιμένει από τον χειμώνα και το κράτησα για το καλοκαίρι, που ένιωθα ότι θα ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για να το απολαύσω. Και τελικά είχα δίκιο.

Το βιβλίο έχει τίτλο «Οι Αναμνήσεις της Ειμαρμένης» του Μιχάλη Ναυπλιώτη, από τις Εκδόσεις Διάπλαση. Έφτασε στα χέρια μου ένα πρωινό (ευχαριστώ θερμά τον συγγραφέα που μου το έστειλε ο ίδιος!) και από τότε ήξερα ότι θα έρθει η στιγμή να το διαβάσω και να το μοιραστώ μαζί σας.

Σύνοψη του βιβλίου:

Στις σελίδες του δεν θα βρείτε γνώμες ή σχολιασμούς, αλλά καταγραφές γεγονότων από το 2127. Μας μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία, οι ίντριγκες και τα κρατικά μυστικά καθορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας. Σταδιακά, η αφήγηση επικεντρώνεται σε ανθρώπους-κλειδιά, σε πρωταγωνιστές που σφράγισαν τις εξελίξεις, ενώ ο αφηγητής –ο Κένεθ Μακγκρέγκορ, πρώην υπουργός Πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας– αποκαλύπτει γεγονότα που έριξαν φως σε μια ολόκληρη εποχή.

Μαντάμ Μποβαρύ, Gustave Flaubert

Σύνοψη

Η Μαντάμ Μποβαρί αφηγείται την ιστορία της Έμας, μιας όμορφης και φαινομενικά απλής κοπέλας της γαλλικής επαρχίας, που μεγαλώνει τρέφοντας στην καρδιά της τα οράματα των ρομαντικών μυθιστορημάτων. Ονειρεύεται μια ζωή πλημμυρισμένη από έντονες συγκινήσεις, πολυτέλεια, πάθη και φλογερούς έρωτες — μια ύπαρξη σχεδόν ουτοπική.

Ο γάμος της με τον Σαρλ Μποβαρί, έναν άνθρωπο καλοπροαίρετο, αφοσιωμένο και πράο, μα στα μάτια της ανυπόφορα συνηθισμένο, θα τη βυθίσει στην ανία και στην ασφυκτική μονοτονία μιας ζωής που υπαγορεύεται από κοινωνικές συμβάσεις και τη μικρόψυχη ηθική της επαρχίας. Η Έμα θα κυνηγήσει τη χίμαιρα του μεγάλου έρωτα σε πρόσωπα που δεν είναι παρά καθρέφτες του κόσμου που η ίδια περιφρονεί.

Όταν, όμως, οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτεται η γύμνια των ψευδαισθήσεων, ποιο μονοπάτι απομένει για μια ψυχή που αρνήθηκε να συμβιβαστεί;

Αμείλικτο σαν αρχαία τραγωδία, βίαιο σαν δράμα και δηκτικό σαν κοινωνική σάτιρα, το έργο του Gustave Flaubert μεταμορφώνει το —φαινομενικά— κοινότοπο θέμα της μοιχείας σε βαθιά ανθρώπινη μελέτη επιθυμίας, ματαίωσης και αυταπάτης. Με την αμείλικτη αντικειμενικότητά του και τη ρηξικέλευθη γραφή του, το μυθιστόρημα αυτό δεν συγκρούστηκε απλώς με τον ρομαντισμό της εποχής· εγκαινίασε μια νέα αισθητική συνείδηση στη λογοτεχνία.

Ήθος - Πάθος - Λόγος: Το αρχαίο μυστικό της επιτυχίας, Λεωνίδας Γαλάνης

Βρισκόμαστε μόλις δύο ανάσες πριν από τα Χριστούγεννα. Λίγο πριν παραδώσω την πρόοδο της διατριβής μου, πριν κλείσω για λίγο τα τετράδια, τις σημειώσεις, τις υπογραμμίσεις και τις σιωπηλές συνομιλίες με τα κείμενα. Κι όπως κάθε φορά που νιώθω την πνευματική ένταση να κορυφώνεται, αναρωτιέμαι πώς θα αποφορτιστώ.

Για μένα, η απάντηση είναι σχεδόν πάντα μία: βιβλία.

Επέλεξα, λοιπόν, ένα ανάγνωσμα που συνομιλεί με την περίοδο που διανύω. Η διατριβή δεν είναι παρά μια απαιτητική διαδρομή: ένα πρωτότυπο ερευνητικό ερώτημα, αυστηρά βήματα, πειθαρχία, διαύγεια σκέψης και συνεχής αναμέτρηση με τον εαυτό. Χρειάζεται ήθος για να επιμείνεις, πάθος για να αντέξεις, λόγο για να τεκμηριώσεις. Κι εδώ ακριβώς αρχίζει να ξετυλίγεται το νήμα του βιβλίου που κρατώ στα χέρια μου.

Το Πράσινο Σημειωματάριο - Clare Pooley

Βρισκόμαστε στα μισά του Αυγούστου. Ο καύσωνας πυκνώνει τον αέρα, βαραίνει τις σκέψεις, επιβραδύνει τον χρόνο. Κι εγώ αναζητώ μικρές ρωγμές διαφυγής από τη ρουτίνα. Σταματώ για λίγες ημέρες το διάβασμα του διδακτορικού μου, κλείνω τα αρχεία και τις παραπομπές, και επιτρέπω στον εαυτό μου την πολυτέλεια μιας ήσυχης απόλαυσης: τη θέα από τη βεράντα και ένα βιβλίο που με περιμένει υπομονετικά.

Φωτογραφία: Μεταίχμιο

Όχι, δεν είναι αυτό που θα σας παρουσιάσω σήμερα — εκείνο θα έχει τη σειρά του. Σήμερα θέλω να μιλήσουμε για ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται σαν ανάσα. Δεν θα το ονομάσω «καλοκαιρινό» ή «δροσερό» ανάγνωσμα. Άλλωστε, έχουν εποχή τα βιβλία; Ποτέ δεν πίστεψα ότι η λογοτεχνία υπακούει στο ημερολόγιο.

Το βιβλίο είναι το Το Πράσινο Σημειωματάριο της Clare Pooley, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Σύνοψη

«Όλοι λένε ψέματα για τη ζωή τους. Τι θα γινόταν όμως αν μοιραζόσουν την αλήθεια;»

Αυτό το ερώτημα γράφει σε ένα ανοιχτοπράσινο σημειωματάριο —με τον τίτλο «Το πείραμα της αυθεντικότητας»— ο Τζούλιαν Τζεσόπ, ένας εκκεντρικός ζωγράφος εβδομήντα εννέα ετών. Το αφήνει σ’ ένα βίνταζ καφέ στην Οδό Φούλαμ, στο Λονδίνο, κι από εκεί ξεκινά μια αλυσιδωτή διαδρομή.

Η Χοντρομπαλού - Γκυ ντε Μωπασάν

Το δεύτερο review αυτού του μήνα. Ω ναι!

Τελικά, ανάμεσα σε υποχρεώσεις και σημειώσεις, βρίσκω κι εγώ λίγο χρόνο να στραφώ σε εκείνα τα λογοτεχνικά «διαμαντάκια» που μου έχουν προτείνει κατά καιρούς αγαπημένα πρόσωπα. Για τον Guy de Maupassant είχα ακούσει πολλά· είχα διαβάσει ακόμη περισσότερα. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή να τον συναντήσω κι εγώ ουσιαστικά, μέσα από το έργο του.

Πρώτη επιλογή — και δεν θα μπορούσε να είναι άλλη — η Χοντρομπαλού. Σας την παρουσιάζω.

Φωτογραφία: Εκδόσεις Κίχλη

Σύνοψη

Νορμανδία, 1870. Στη δίνη του Γαλλοπρωσικός Πόλεμος, δέκα κάτοικοι της Ρουέν επιχειρούν να διαφύγουν από την κατεχόμενη πόλη επιβαίνοντας σε μια άμαξα. Η συντροφιά τους αποτελεί μια μικρογραφία της γαλλικής κοινωνίας: αριστοκράτες, αστοί, δύο μοναχές — οι «καθωσπρέπει» της εποχής.

Η δυσφορία τους είναι εμφανής όταν αντιλαμβάνονται πως συνταξιδεύουν με μια νεαρή πόρνη, γνωστή ως Χοντρομπαλού. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τα κοινωνικά και εθνικά στερεότυπα αρχίζουν να ρηγματώνονται. Οι ευυπόληπτοι συνεπιβάτες τηρούν στάση βολικής ουδετερότητας απέναντι στον κατακτητή, ενώ η Χοντρομπαλού αποδεικνύεται η μόνη που εκφράζει αυθεντικό, αβίαστο πατριωτισμό.

Με αξιοπρέπεια, γενναιοδωρία και ειλικρίνεια, η ηρωίδα διαψεύδει τις προκαταλήψεις που συνοδεύουν την κοινωνική της θέση. Και κάπως έτσι, ο Μωπασάν πλάθει έναν από τους πιο ζωντανούς και αντισυμβατικούς χαρακτήρες της γαλλικής πεζογραφίας, κερδίζοντας δικαιωματικά την αναγνώριση.

Σκοτεινά πρόσωπα, Μια υπόθεση του ειδικού πράκτορα Τομ Λανγκ - Λουκάς Κατσώνης

Σήμερα — έπειτα από μια απουσία σχεδόν δύο μηνών, που οφείλεται αποκλειστικά σε ακαδημαϊκές υποχρεώσεις και ατελείωτες ώρες μελέτης — επιστρέφω με ένα βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά όλο αυτό το διάστημα.

Πρόκειται για το νέο μυθιστόρημα του Λουκάς Κατσώνης, με τίτλο Σκοτεινά Πρόσωπα. Μια υπόθεση του ειδικού πράκτορα Τομ Λανγκ. Ένα βιβλίο που με συνόδευσε για σχεδόν δύο μήνες και που, ομολογώ, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον συγγραφέα, καθώς και τον Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη για την αποστολή του αντιτύπου.

Σύνοψη

Πέντε αλλοδαποί πληροφοριοδότες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας και ο σύνδεσμός τους στην Ελληνική Αστυνομία βρίσκονται νεκροί. Την ίδια στιγμή, ο Άντριου Κούπερ, υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλης εταιρείας περιβαλλοντικών μελετών, ακούει τη σύζυγό του να συνωμοτεί τηλεφωνικά για την εξόντωσή του — και ο κόσμος του καταρρέει.

Πίσω από όλα φαίνεται να βρίσκεται ο Αλεξάντρ Ούτκιν, Ρώσος επιχειρηματίας με ισχυρά συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας, αποφασισμένος να εξαλείψει κάθε εμπόδιο που απειλεί την επένδυσή του στο φτηνό φυσικό αέριο.

Ο Τομ Λανγκ, αποσπασμένος ειδικός πράκτορας στην Ευρωπαϊκή Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, καταφθάνει στην Ελλάδα και, σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές, επιχειρεί να ενώσει τα κομμάτια ενός σκοτεινού παζλ. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη με ρυθμό που δεν αφήνει περιθώρια ανάσας.

Ταξίδεψα για να σε βρω, Φένια Τσαγανάκη - Νίκος Βαρδάκας

Με ένα νοητό ταξίδι ξεκίνησε για μένα ο Μάρτιος — ένα από εκείνα τα ταξίδια που μόνο οι σελίδες ενός βιβλίου μπορούν να προσφέρουν. Σε μια περίοδο όπου ο εγκλεισμός περιορίζει τις πραγματικές αποδράσεις, η λογοτεχνία γίνεται εισιτήριο χωρίς ημερομηνία επιστροφής.

Δεν υπήρξα ποτέ ο άνθρωπος που ετοιμάζει βαλίτσα αυθόρμητα για έναν τυχαίο προορισμό. Όσα ταξίδια έκανα, τα έκανα κυρίως μόνη. Είναι ο δικός μου τρόπος φυγής από τη ρουτίνα — όταν εκείνη βαραίνει περισσότερο απ’ όσο αντέχεται.

Αφήνω, λοιπόν, για λίγο το comfort zone μου και τις σελίδες του διδακτορικού, για να μιλήσω για κάτι διαφορετικό από όσα συνήθως επιλέγω.

Σήμερα σας παρουσιάζω το βιβλίο Ταξίδεψα για να σε βρω της Φένια Τσαγανάκη και του Νίκος Βαρδάκας, από τις Εκδόσεις Έλκυστη.

Θα ήθελα, μάλιστα, να ευχαριστήσω θερμά τον Νίκο Βαρδάκα για την αποστολή του βιβλίου — όπως και για τα προηγούμενα έργα του που έχουν ήδη φιλοξενηθεί στο «Καφές και Βιβλία».

Φωτογραφία από: https://www.koukidaki.gr/

Αυτό που εξαρχής με κέντρισε ήταν η σύμπραξη δύο δημιουργών: πώς θα μπορούσε η παραστατική, σχεδόν κινηματογραφική γραφή του Νίκου να «ντύσει» τις ταξιδιωτικές εμπειρίες της Φένιας; Το αποτέλεσμα υπήρξε αριστοτεχνικό. Η εναλλαγή των κεφαλαίων γίνεται τόσο αρμονικά, ώστε αρχικά είναι αδύνατο να διακρίνει κανείς ποιος υπογράφει τι.

Οι περιγραφές των προορισμών είναι τόσο ζωντανές, που ένιωσα πως ταξίδευα κι εγώ μαζί τους.

Οι ήρωες

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκονται δύο πρόσωπα: η Ευθυμία και ο Αλέξανδρος.

Η Ευθυμία είναι μια αυθύπαρκτη, ανεξάρτητη προσωπικότητα. Δεν εγκλωβίζεται σε στερεότυπα ούτε αποδέχεται τη ζωή όπως της την υπαγορεύουν οι άλλοι. Για εκείνη, η ύψιστη αξία είναι η ελευθερία — κυρίως η ελευθερία των επιλογών, ακόμη κι όταν μοιράζεται τη ζωή της με κάποιον.

21+1 συγγραφείς μας λένε τον καφέ

Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα book review — τόσος, που μεσολάβησε καλοκαίρι και σχεδόν ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει. Ανάμεσα σε εξεταστικές, προθεσμίες και άφθονο καφέ να ρέει στο γραφείο μου, έφτασε στο email μου — πριν από περίπου δύο μήνες — ένα ηλεκτρονικό βιβλίο που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο χαριτωμένα και ταιριαστά αναγνώσματά μου.

Φωτογραφία: 21+1 συγγραφείς μας λένε τον καφέ

Και τώρα, στο θέμα μας.

Ο τίτλος του; 21+1 Συγγραφείς μας λένε τον Καφέ.

Ομολογώ πως τον λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Πώς να μη σε κερδίσει ένας τίτλος που υπόσχεται ιστορίες με άρωμα καφέ; Προϊδεάζει αμέσως για coffee addicts — και ναι, από την πρώτη κιόλας σελίδα η υπόσχεση επιβεβαιώνεται.

21+1 διαφορετικοί συγγραφείς.
21+1 ξεχωριστές ιστορίες.
Ένας κοινός «πρωταγωνιστής»: ο καφές.

Από το «Καφεδάκι της μοίρας» μέχρι τον «Φρέντο Εσπρέσο» και τον «Μακιάτο», κι από εκεί στον αρωματικό «Μόκα» (που, παρεμπιπτόντως, είναι από τους αγαπημένους μου), κάθε ιστορία κουβαλά τη δική της γεύση και θερμοκρασία. Οι ποικιλίες του καφέ δεν λειτουργούν απλώς ως τίτλοι — γίνονται αφορμή, σύμβολο, ατμόσφαιρα.

Το Πρόβλημα Σπινόζα, Irvin Yalom

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από την τελευταία μου ανάρτηση στο «Καφές και Βιβλία». Ω ναι — τρεις ολόκληροι μήνες σιωπής. Η αλήθεια είναι πως από την αρχή είχα αποφασίσει να γράφω μόνο όταν ένα βιβλίο με αγγίζει πραγματικά· όταν νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ σκέψεις, προβληματισμούς και μικρές εσωτερικές αναταράξεις.

Lockdown mood, λοιπόν.

Άλλοι χάθηκαν δημιουργικά μέσα σε στοίβες κλασικών αριστουργημάτων. Άλλοι διάβασαν λίγο — με ρυθμούς χελώνας, όπως εγώ. Κάποιοι καθόλου (δεν θα σταθώ σε αυτούς…). Εγώ πάντως διάβασα. Και χρειάστηκα και τους τρεις αυτούς μήνες για να ολοκληρώσω το βιβλίο που κράτησα στα χέρια μου. Ίσως και επίτηδες. Για να το απολαύσω αργά, χωρίς βιασύνη.

Γιατί όταν πρόκειται για τον αγαπημένο μου ψυχοθεραπευτή, Irvin Yalom, δεν θέλω να τελειώνει γρήγορα.

Το βιβλίο; Το Πρόβλημα Σπινόζα, από τις Εκδόσεις Άγρα.

Με μία λέξη: ατμοσφαιρικό.

Η ιστορία εκτυλίσσεται την εποχή που ο Adolf Hitler αναδύεται στο πολιτικό στερέωμα. Πλάι του στέκεται «υπερήφανα» ο Alfred Rosenberg, μια σκοτεινή, φανατισμένη μορφή της ναζιστικής ιδεολογίας. Αντικοινωνικός, ισχυρογνώμων, βαθιά εμποτισμένος με μίσος, εμμονικά προσηλωμένος στην εξόντωση των Εβραίων, τους οποίους θεωρούσε «μίασμα» για το γερμανικό έθνος.

Ελεονόρα, Χάρης Γαντζούδης

Πριν από ενάμιση χρόνο, ένα βιβλίο με πενήντα πεζά έγινε η αφορμή να πάρω στα σοβαρά την κριτική βιβλίων — και κάπως έτσι γεννήθηκε, εντελώς αυθόρμητα, ένα αυγουστιάτικο απόγευμα, το «Καφές και Βιβλία».

Το βιβλίο εκείνο ήταν το Κλικ δευτερολέπτων του Χάρης Γαντζούδης.

Ενάμιση χρόνο μετά, επιστρέφω στον ίδιο συγγραφέα — αυτή τη φορά με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα, την Ελεονόρα. Με ιδιαίτερη χαρά, αλλά και με μια μικρή συγκίνηση, γιατί κάπως έτσι κλείνει ένας όμορφος κύκλος. Θερμές ευχαριστίες και στον ίδιο τον συγγραφέα, καθώς και στις Εκδόσεις Λέμβος για την αποστολή του βιβλίου. 

Φωτογραφία: Καφές και Βιβλία

Ελεονόρα.

Μια τραγική φιγούρα. Μια γυναίκα που η ζωή τής στέρησε σχεδόν τα πάντα — μα πάνω απ’ όλα την αγάπη. Από τη μέρα που γεννήθηκε, ήταν σαν να έπεσε πάνω της όλη η δυστυχία του κόσμου. Και το παρελθόν της μόνο συνηθισμένο δεν το λες. Η γιαγιά και η μητέρα της κουβαλούσαν τη δική τους βαριά κληρονομιά: κακοποίηση, μοναξιά, έρωτες που πλήγωσαν, αγώνες για επιβίωση. Σαν μια κατάρα που περνά από γενιά σε γενιά.

Η πλατεία του χωριού γίνεται το σκηνικό της αναμονής της. Εκεί όπου στεκόταν με τις ώρες, περιμένοντας να φανεί η ζωή της — ο Στέφανος. Μα ο Στέφανος έφυγε. Την άφησε πίσω με μια υπόσχεση και μια προσμονή που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Κι όμως, πριν φύγει, την κατέστρεψε εν αγνοία της.

Η ζωή από το τζάμι περνά, Μαρία Παπαδοπούλου

Καλό μήνα σε όλους!!! ✨

Το βιβλίο αυτό έφτασε επιτέλους στα χέρια μου πριν από λίγες ημέρες. Το περίμενα καιρό — και τελικά άξιζε κάθε στιγμή αναμονής. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τη συγγραφέα Μαρία Παπαδοπούλου που μου το έστειλε και μου έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψω μέσα στις σελίδες του.

Ο τίτλος; Η ζωή από το τζάμι περνά, από τις Εκδόσεις Λέμβος.

Ένας τίτλος — δεκάδες συναισθήματα.

Η πρώτη εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου ήταν ένας άνθρωπος πίσω από ένα παράθυρο. Στέκεται εκεί και παρακολουθεί τη ζωή του να περνά. Όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως θεατής. Δεν ρωτήθηκε. Δεν επέλεξε. Αφέθηκε. Και η ζωή κυλά μπροστά του με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ενώ εκείνος παραμένει ακίνητος, παγιδευμένος σε μια άθλια ρουτίνα.

Θεατής της ζωής του.
Απλός θεατής.

Το βιβλίο περιλαμβάνει δεκαέξι ιστορίες — καθημερινές, ρεαλιστικές, σχεδόν ενοχλητικά αληθινές. Από αυτές που διαβάζεις και σκέφτεσαι:
«Σε εμένα δεν θα συμβεί ποτέ.»
«Εγώ δεν θα το έκανα αυτό.»

Κι όμως… ποτέ μη λες ποτέ.

Η ερωτική αφύπνιση ενός νέου της επαρχίας, Βασίλης Ξηρός

Αισιόδοξα ξεκίνησε το νέο έτος για το «Καφές και Βιβλία». Στις 7 Ιανουαρίου έφτασε στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο της χρονιάς — και δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό με τη θεματολογία που συχνά αγαπώ.

Ο τίτλος του: Η ερωτική αφύπνιση ενός νέου της επαρχίας, του Βασίλης Ξηρός, από τις Εκδόσεις Κέδρος.
Θερμές ευχαριστίες στον συγγραφέα για την αποστολή του βιβλίου — αλλά και για την εμπιστοσύνη στο blog μου.

Από την πρώτη στιγμή, αυτό που με κέρδισε ήταν ο τίτλος. Το μυαλό μου πήγε αυθόρμητα στο κλασικό διήγημα του Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Όνειρο στο κύμα. Εκεί επίσης πρωταγωνιστεί ένας νέος της επαρχίας που βιώνει τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα.

Οι διαφορές, βέβαια, ανάμεσα στα δύο έργα είναι πολλές. Το κοινό τους στοιχείο, όμως, είναι έντονο και διάχυτο: ο ερωτισμός. Η στιγμή εκείνη που η αθωότητα συναντά τον πόθο. Που η φαντασία προηγείται της εμπειρίας.

Φωτογραφία ©: Βασίλης Ξηρός, Καφές και Βιβλία. 

Στο βιβλίο του Ξηρού, η γυναικεία φιγούρα εξιδανικεύεται. Γίνεται αιτία ύπαρξης, ωρίμανσης, επιβεβαίωσης της ανδρικής ταυτότητας. Ο πόθος και η αγνότητα συγκρούονται — και τελικά συνυπάρχουν. Όμως ο ερωτισμός εδώ, σχεδόν πάντα, μένει ανεκπλήρωτος. Και όταν εκπληρώνεται, δεν φέρνει απαραίτητα λύτρωση. Αντίθετα, συχνά πληγώνει.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Στέφανος. Παιδί της επαρχίας, μεγαλωμένος σε μια παραδοσιακή οικογένεια. Μαθητής του δημοτικού, μέτριος στα μαθήματα, χωρίς ιδιαίτερη αγάπη για το διάβασμα — μέχρι που ένα βιβλίο γίνεται η αφορμή για να γεννηθεί μέσα του η εικόνα της «ιδανικής γυναίκας». Όμορφη, τρυφερή, σχεδόν πριγκιπική.

Ελεονόρα, μυθιστόρημα, Χάρης Γαντζούδης, Εκδόσεις Λέμβος

Νέα κυκλοφορία — και πραγματικά νιώθω πολύ χαρούμενη! ✨

Για ακόμη μία φορά επιλέγω να διαβάσω ένα από τα δημιουργήματα του Χάρης Γαντζούδης — και φυσικά σας προτείνω να κάνετε το ίδιο. Όσοι παρακολουθείτε το «Καφές και Βιβλία», γνωρίζετε ήδη πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στη γραφή του.

Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο Ελεονόρα και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λέμβος.

Και αυτή είναι μόνο η αρχή…

Η δολοφονία του Στέφανου Λαδά.
Ένα καλά κρυμμένο μυστικό που έρχεται στο φως.
Και το κουβάρι της ζωής της Ελεονόρας αρχίζει να ξετυλίγεται.

Μια ζωή τραγική.
Μια ψυχή εγκλωβισμένη στη θλίψη και τη μοναξιά.

Την άκρη του νήματος κρατά ο Παντελής Μέλλιος, ένας συνταξιούχος δάσκαλος που πριν από τριάντα χρόνια είχε βρεθεί κοντά στην Ελεονόρα. Στο πλευρό του στέκονται δύο γυναίκες, η Έλενα και η Μαργαρίτα, που τον βοηθούν να ενώσει τα κομμάτια ενός παζλ γεμάτου σιωπές και φόβους.

Απέναντί του, μια ολόκληρη κοινωνία που τρέμει.

Η Ελβίρα Παπαδοπούλου, σύζυγος του Στέφανου Λαδά, φοβάται το σκάνδαλο.
Ο Πρόεδρος του χωριού φοβάται για την καρέκλα του.
Ο παπα-Φώτης για την υπόληψή του.
Η κοινωνία για την αλήθεια.

Μα ο Παντελής είναι αποφασισμένος να φτάσει μέχρι τέλους. Να χαρίσει στην Ελεονόρα αυτό που περίμενε μια ζωή. Τη δικαίωση. Θα τα καταφέρει;

Εκεί που ανθίζουν οι κραυγές, Νίκος Βαρδάκας

Θα ξεκινήσω αυτό το review με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Νίκος Βαρδάκας, συγγραφέα του βιβλίου 23, ο οποίος για δεύτερη φορά επέλεξε το «Καφές και Βιβλία» — κι εμένα — για να σας παρουσιάσω το νέο του έργο.

Αυτή τη φορά έλαβα το καινούργιο του βιβλίο με τίτλο Εκεί που ανθίζουν οι κραυγές και του εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο.

Πριν από περίπου έναν μήνα, το βιβλίο αυτό συντρόφευσε τα βροχερά πρωινά του Νοέμβρη μου. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες αντιλήφθηκα τη διαφορά σε σχέση με το προηγούμενο έργο του συγγραφέα. Και τα δύο είναι καλογραμμένα — όμως αυτό εδώ είναι κάτι περισσότερο.

Είναι μια γροθιά στο στομάχι.

Η πραγματικότητα περιγράφεται χωρίς φίλτρα. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Σκληρή, όπως ακριβώς είναι.

Αυτό που ξεχώρισα ιδιαίτερα είναι η δομή του βιβλίου. Χωρίζεται σε δύο μέρη:
Το πρώτο αποτελείται από δεκατέσσερις ενότητες — χαρακτηρισμούς, ιδιότητες, καταστάσεις και συναισθήματα.
Το δεύτερο από εννέα ενότητες, καθεμία από τις οποίες φέρει το όνομα ενός ζώου.

Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία.

Ο συγγραφέας επιχειρεί να αναδείξει τη βαθιά και συχνά άβολη σχέση ανθρώπου και ζώου. Και οι δύο παλεύουν για επιβίωση. Και οι δύο αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Και οι δύο κυνηγούν στόχους — είτε πρόκειται για τροφή είτε για ελευθερία.

Μη με λησμόνει, Κώστας Κρομμύδας

«Όλα, για κάποιο λόγο γίνονται».

Μια φράση που έχουμε ακούσει αμέτρητες φορές — κι όμως, σε αυτή την ιστορία αποκτά βάρος. Αποκτά πρόσωπα. Αποκτά πόνο.

Κεντρικοί χαρακτήρες μια γυναίκα με μυστηριώδες παρελθόν, η Πέρσα και ο Κωνσταντίνος. Τρεις διαφορετικές διαδρομές ζωής που ενώνονται με έναν μοιραίο, σχεδόν αναπόφευκτο τρόπο.

Κάποιες φορές οι έρωτες ξεκινούν παράδοξα.
Για εκείνη, το πέρασμα από την πορνεία υπήρξε καθοριστικό — όχι μόνο για την ίδια της την ταυτότητα, αλλά και για τον άνθρωπο που αγάπησε και έχασε. Έχοντας βιώσει τα πάνδεινα, κουβαλώντας τραύματα και σιωπές, χρόνια αργότερα βρίσκεται μακριά από τα Ιωάννινα, στο Παρίσι.

Μόνη.
Να γράφει το τελευταίο της γράμμα λίγο πριν το τέλος.

Με μία και μοναδική ελπίδα:
να προλάβει να βρει και να αντικρίσει αυτό που της στέρησαν.
Το παιδί της.

Τα κατάφερε όμως;

Η Πέρσα — ή αλλιώς Περσεφόνη — έχει αφιερώσει τη ζωή της στον χορό. Νέα, ταλαντούχα, γεμάτη όνειρα. Οι γονείς της χάθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα, αφήνοντας πίσω μια απουσία που δεν έπαψε ποτέ να πονά. Κάθε επιστροφή στο Γαλαξίδι, στον τόπο όπου μεγάλωσε, είναι ένα ταξίδι μνήμης.

Φωτογραφία: Καφές και Βιβλία

Στην προσωπική της ζωή, όμως, η πραγματικότητα αποδεικνύεται σκληρή. Ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκε την εγκαταλείπει στην πρώτη δυσκολία — καταχρεωμένη, προδομένη, συναισθηματικά γυμνή.

Κι όμως, ως ρομαντική ψυχή, δεν σταματά να πιστεύει πως κάπου υπάρχει ο έρωτας που της αξίζει.

Σε μία από τις παραστάσεις της, ένας άγνωστος κάθεται στην πρώτη σειρά. Το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Εκστασιασμένος.

Ποιος είναι;

Ο Κωνσταντίνος είναι φωτογράφος. Μεγάλωσε μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο βία, φωνές και σιωπηλές ενοχές. Ο πατέρας του, αστυνομικός και αλκοολικός, καταδίκαζε κάθε του επιλογή — ακόμη και στην ενήλικη ζωή του. Κακοποιούσε τη μητέρα του, κι αυτό είναι κάτι που δεν θα του συγχωρήσει ποτέ.

Το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο, Nina George

Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η καθημερινότητά μας, αν υπήρχαν «λογοτεχνικοί φαρμακοποιοί»; Ακούγεται παράλογο ή πρωτότυπο; Και αν στη γειτονιά σας υπήρχε ένα βιβλιοπωλείο που στόχευε να «γιατρεύει» την ψυχή, θα το επισκεπτόσασταν; Προσωπικά, ναι. Υποστηρίζω πως τα βιβλία είναι το φάρμακο της ψυχής και του μυαλού — και η Nina George το επιβεβαιώνει στο υπέροχο βιβλίο της Το Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο.

Φωτογραφία: Καφές και Βιβλία

Ο βασικός χαρακτήρας, ο κύριος Περντί, είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «λογοτεχνικός φαρμακοποιός». Ιδιοκτήτης ενός πλωτού βιβλιοπωλείου στον ποταμό Σηκουάνα, «συνταγογραφεί» μυθιστορήματα για τους επισκέπτες του — αναγνώστες που αναζητούν ανακούφιση από χωρισμούς, απώλειες ή απογοητεύσεις. Η βάρκα του αγκυροβολημένη στις όχθες του Παρισιού προσφέρει ηρεμία και μοναδική θέα, απομακρύνοντας το πλήθος και τη βοή των αυτοκινήτων, ενώ περιβάλλεται από βιβλία ταξινομημένα ανά «ασθένεια».

Ο κύριος Περντί ξέρει να βρίσκει το κατάλληλο βιβλίο για κάθε ψυχή. Κι ο ίδιος όμως νοσούσε — από την απώλεια μιας μεγάλης αγάπης που τον στοιχειώνει ακόμη. Η γυναίκα του έφυγε αφήνοντας πίσω μόνο ένα γράμμα και αμέτρητα γιατί. Το σπίτι τους, ένα δωμάτιο κλειδωμένο, η μνήμη αμείλικτη.

Η Μελαγχολία Του Παρισιού, Σαρλ Μπωντλαίρ

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ υπήρξε και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το έργο του διακρίνεται από έντονες αντιθέσεις: ομορφιά και κακία, ηδονή και βία, νοσταλγία και μελαγχολία. Αξίζει να σημειωθεί πως αντιμετώπισε σκληρή κριτική για τη θεματική και τη γραφή του, ενώ ελάχιστοι σύγχρονοί του κατάφεραν να συλλάβουν την ουσία του έργου του.

Το βιβλίο Η Μελαγχολία του Παρισιού με συγκλόνισε συναισθηματικά. Δεν πρόκειται απλώς για ποίηση, αλλά για ένα συνονθύλευμα μύθων με συμβολικό και διδακτικό χαρακτήρα, που το καθιστούν μοναδικό ανάμεσα σε πλήθος άλλων συλλογών.

Οι ιστορίες του βασίζονται σε καθημερινά επεισόδια, ντυμένα με λυρισμό που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη. Θα το χαρακτήριζα ως γλυκιά μαύρη κατάθλιψη, συνοδευόμενη από βροχή, κρύο, κόκκινο κρασί, και όλα υπό το… σπλήν του Παρισιού.