Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

21+1 συγγραφείς μας λένε τον καφέ

Πέρασε αρκετός καιρός πάλι από την τελευταία φορά που έγραψα book review, τόσος που έφτασε καλοκαίρι και κοντεύει να τελειώσει κιόλας. Πέρασαν λοιπόν δυο μήνες και κάτι, από τότε που έλαβα με email ένα χαριτωμένο και τελικά αγαπημένο ανάγνωσμα σε ηλεκτρονική μορφή! Επίσης πέρασε και μια εξεταστική διδακτορικού, με τον καφέ να ρέει άφθονο…

Στο θέμα μας…

Ο τίτλος του «21+1 Συγγραφείς μας λένε τον Καφέ»! Τον τίτλο όπως είναι λογικό τον λάτρεψα. Προϊδεάζει απευθείας ότι πρόκειται για coffee addicts, και τελικά από την πρώτη κιόλας σελίδα επιβεβαιώνεται. 21+1 διαφορετικές ιστορίες από 21+1 διαφορετικούς ταλαντούχους και δημιουργικούς συγγραφείς. «Πρωταγωνιστής» ο καφές! Ναι κι όμως! Από το «Καφεδάκι της μοίρας», τον «Φρέντο Εσπρέσο» και τον «Μακιάτο» έως και τον καφέ με γεύση «Μόκα» (που παρεμπίπτοντος μου αρέσει πολύ!) βλέπουμε σε κάθε σελίδα να οι διάφορες γεύσεις καφέ να δίνουν το άρωμά τους στις μοναδικές αυτές ιστορίες.  

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

Το Πρόβλημα Σπινόζα, Irvin Yalom

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από τότε που έγραψα τελευταία φορά στο Καφές και Βιβλία! Ω ναι! Κι όμως! Σκοπός μου άλλωστε εξ αρχής ήταν να γράφω όποτε διαβάζω κάποιο καλό βιβλιαράκι κι έπειτα να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς και τις απόψεις μου μαζί σας. Και τι δεν ζήσαμε όλοι τον τελευταίο καιρό! Κούραση σωματική και ψυχική, αναμονή και όλα αυτά στο πλαίσιο του αυτοπεριορισμού, λες και δεν μας έφταναν όλα τα υπόλοιπα. Σταματώ εδώ όμως το λογύδριο περί εγκλεισμού, το αναφέρω μόνο ως παράγοντα με αρνητική επίδραση ή και όχι στην αναγνωστική μας συνήθεια. Κάποιοι το βρήκαν ως ευκαιρία και χάθηκαν ανάμεσα σε σελίδες ωραιοτάτων βιβλίων, κάποιοι διάβασαν λιγότερο - και με ρυθμούς χελώνας όπως εγώ – ενώ άλλοι καθόλου! Μακριά μας οι τελευταίοι δεν θέλουμε να τους ξέρουμε! Για να μην μακρηγορώ, και για να αλλάξω λίγο διάθεση θα σας πω ότι και εγώ διάβασα κάτι τους τελευταίους τρεις μήνες... και πράγματι χρειάστηκα και τους τρεις μήνες για να το ολοκληρώσω. Ναι ναι! Ισως το έκανα και λίγο επίτηδες προκειμένου να απολαύσω ένα ακόμη υπέροχο του αγαπημένου μου ψυχοθεραπευτή Irvin Yalom.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2020

Ελεονόρα, Χάρης Γαντζούδης

Πριν ενάμιση χρόνο, ένα βιβλίο με πενήντα πεζά στάθηκε η αφορμή να ασχοληθώ σοβαρά με την κριτική βιβλίων και το Καφές και Βιβλία, που δημιουργήθηκε εντελώς τυχαία ένα αυγουστιάτικο απόγευμα. Το βιβλίο αυτό δεν ήταν άλλο από το Κλικ δευτερολέπτων του Χάρη Γαντζούδη.

Ενάμιση χρόνο λοιπόν μετά, γράφω ξανά για τον Χάρη, με ιδιαίτερη χαρά, ευγνωμοσύνη για το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ελεονόρα». Θέλω επίσης σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τον ίδιο και τις Εκδόσεις Λέμβος για την αποστολή του βιβλίου!

Ελεονόρα. Μια τραγική φιγούρα, που η ζωή της στέρησε σχεδόν τα πάντα, μα κυρίως την αγάπη και τον έρωτα της ζωής της. Από τη μέρα που γεννήθηκε ήταν σαν να έπεσε όλη η δυστυχία του κόσμου πάνω της. Βέβαια το παρελθόν της Ελεονόρας κάθε άλλο παρά συνηθισμένο είναι. Η γιαγιά της και η μητέρα της, επίσης δεν στάθηκαν καθόλου τυχερές στη ζωή τους. Όλες ταλαιπωρήθηκαν από τον έρωτα. Κακοποιήθηκαν, βίωσαν τη μοναξιά, πάλεψαν να σταθούν στα πόδια τους αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια για αυτές. Το ίδιο και για την Ελεονόρα.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

Η ζωή από το τζάμι περνά, Μαρία Παπαδοπούλου

Καλό μήνα σε όλους!!! Το βιβλίο αυτό επιτέλους έφτασε στα χέρια μου πριν μερικές ημέρες, το περίμενα καιρό μα τελικά άξιζε την αναμονή, και θα ήθελα να ευχαριστήσω για αυτό θερμά, τη συγγραφέα Μαρία Παπαδοπούλου που μου το έστειλε!

«Η ζωή από το τζάμι περνά» από τις εκδόσεις Λέμβος. Ένας τίτλος δεκάδες συναισθήματα. Η πρώτη μου σκέψη διαβάζοντας τον τίτλο ήταν η μορφή ενός ανθρώπου, ο οποίος στέκεται πίσω από ένα παράθυρο και παρακολουθεί παθητικά τη ζωή του να εξελίσσεται με άλλους πρωταγωνιστές και όχι τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν ρωτήθηκε. Και γιατί να ρωτηθεί από τη στιγμή που αφέθηκε στη μοίρα του; Η ζωή περνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα μπροστά από τα μάτια του, και είναι ανήμπορος να αντιδράσει, να αδράξει κάθε μέρα της και να σπάσει τα δεσμά μιας άθλιας ρουτίνας. Θεατής της ζωής του. Απλός θεατής.

Δεκαέξι ιστορίες, καθημερινές, από αυτές που καθώς τις διαβάζεις λες «σιγά μην συμβεί σε εμένα», «εγώ ποτέ δεν θα…», κι όμως ποτέ μη λες ποτέ. Κάθε σελίδα περιγράφει έναν άνθρωπο σαν εμένα, σαν εσένα και σαν οποιονδήποτε άλλον φίλο ή γνωστό σου, με όνειρα, συναισθήματα, φοβίες, απογοητεύσεις, καταστροφικές συνήθειες, κρυφές επιθυμίες, παράνομους έρωτες και τάσεις δολοπλοκίας σε βάρος άλλων.