Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2019

Η Μελαγχολία Του Παρισιού, Σαρλ Μπωντλαίρ

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ, ήταν και εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής και παγκόσμιας της λογοτεχνίας. Το έργο του χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις συναισθημάτων και εννοιών όπως η ομορφιά και η κακία, η ηδονή και η βία, η νοσταλγία και φυσικά η μελαγχολία. Αξίζει να αναφερθεί πως, δέχθηκε σκληρή κριτική για τις συγγραφές και τη θεματική του, ενώ ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του κατανόησαν την ουσία του έργου του.

«Η Μελαγχολία του Παρισιού»

Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η ανάγνωση αυτού του βιβλίου. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα μύθων με συμβολικό και διδακτικό χαρακτήρα, παρά για ατόφια ποίηση. Αυτό όμως είναι και το χαρακτηριστικό που κάνει τη συγκεκριμένη συλλογή ποιημάτων να ξεχωρίζει ανάμεσα σε πληθώρα άλλων.

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2019

Μια ωδή στη φιλία. Για τον Μιχάλη

Λένε πως όταν γράψει κάποιος για εσένα κάτι, παραμένεις δεμένος ες αεί μαζί του. Ένα γραπτό δεν αρκεί και σαφώς δεν αντικαθιστά τους πραγματικούς λόγους που κρατούν μια φιλία δυνατή και άφθαρτη στο χρόνο. Επίσης πολλοί πιστεύουν πως ένα κοινό χαρακτηριστικό ή ενδιαφέρον με τον άλλον είναι αρκετό για να διατηρηθεί μια φιλία. Κι όμως δεν αρκεί.

Μερικές φορές πιστεύεις πως κανένα κοινό δεν σε ενώνει με τον άλλον, κι όμως εκεί κρύβονται όλα τα κοινά και διόλου φανερά στοιχεία. Κάπως έτσι παράξενα, απρόσμενα και ξαφνικά ξεκίνησε μια φιλία περίπου πριν από οκτώ χρόνια.

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Ουφ! Αυγούστιασε

Αυγούστιασε, και τα πρώτα μελτέμια ανακατεύουν τα μαλλιά μου.

Όμορφος μήνας ο Αύγουστος. Ηλιόλουστα πρωινά με το ελαφρύ αεράκι να με αναζωογονεί από τον ύπνο. Δροσερά απογεύματα και μελαγχολικά ηλιοβασιλέματα με παρέα ή χωρίς. Κυρίως χωρίς παρέα. Αυτά τα απογεύματα δημιουργούν την ανάγκη να επικοινωνούμε με τον εαυτό μας, να σκεπτόμαστε, να θέτουμε στόχους και να αδειάζουμε το μυαλό μας.

Αυγούστιασε κι ακόμα περιμένω, ανυπόμονα σχεδόν ένα από εκείνα τα γεμάτα με έντονα συναισθήματα πρωινά, ατενίζοντας τη θάλασσα από το παράθυρο του διαμερίσματος του πέμπτου ορόφου. Από σήμερα κιόλας μετρώ μια μια τις μέρες μέχρι να αντικρίσω ξανά αυτή τη θέα. Μέχρι να νιώσω ξανά αυτή την ηρεμία και τη γαλήνη που μου προκαλούν τα χρώματα του ορίζοντα κοιτώντας τα από εκεί με τον ήλιο να λούζει το πρόσωπό μου, κι εγώ να προσπαθώ με την παλάμη μου να κρατήσω σκιά στα μάτια μου για να αντιληφθούν στο έπακρο αυτό που βλέπουν.