Το Δώρο της Ψυχοθεραπείας, Irvin D. Yalom

Κάποιες φορές ένα βιβλίο έρχεται τη σωστή στιγμή. Όχι για να σου μάθει κάτι καινούριο, αλλά για να σου θυμίσει κάτι που ήδη έχεις ζήσει. Έτσι ένιωσα με το «Το Δώρο της Ψυχοθεραπείας» του Irvin D. Yalom.

Η ψυχοθεραπεία για μένα δεν είναι θεωρία. Είναι κάτι βαθιά προσωπικό. Είναι μια διαδικασία που με βοήθησε να δω τον κόσμο με νέα μάτια — πιο καθαρά, πιο ήρεμα, πιο ειλικρινά. Οπότε διαβάζοντας τον Yalom, δεν ένιωθα ότι μαθαίνω απλώς για τη θεραπεία. Ένιωθα ότι αναγνωρίζω πράγματα. Σαν να διαβάζω λέξεις που κάποτε είχα νιώσει αλλά δεν είχα διατυπώσει.

Το βιβλίο δεν είναι βαρύ ούτε ακαδημαϊκό. Είναι μικρά κεφάλαια, μικρές σκέψεις, εμπειρίες, συμβουλές — αλλά με τρόπο ανθρώπινο. Ο Yalom μιλά για τη θεραπεία όχι σαν τεχνική, αλλά σαν σχέση. Σαν μια αληθινή συνάντηση δύο ανθρώπων. Και αυτό με άγγιξε περισσότερο απ’ όλα. Γιατί τελικά αυτό είναι που μένει: η σύνδεση.

Μου άρεσε πολύ η ειλικρίνειά του. Δεν παρουσιάζει τον θεραπευτή ως αυθεντία που τα ξέρει όλα. Μιλά για λάθη, για αβεβαιότητες, για στιγμές που δεν υπάρχει «σωστή απάντηση». Και αυτό, κάπως, κάνει όλο το πλαίσιο πιο ζεστό. Πιο πραγματικό. Πιο γειωμένο.

Οι Μέρες στο Βιβλιοπωλείο Μορισάκι, Satoshi Yagisawa

Πριν περίπου δύο μήνες, διάβασα το «Οι Μέρες στο Βιβλιοπωλείο Μορισάκι» του Satoshi Yagisawa και ένιωσα σαν να βρισκόμουν κι εγώ εκεί, ανάμεσα σε παλιά βιβλία και μυρωδιές χαρτιού. Δεν είναι ένα βιβλίο γεμάτο δράση ή ανατροπές· είναι μια ήσυχη ιστορία που σε κάνει να νιώθεις ζεστασιά και μια απροσδιόριστη γαλήνη.

Η πρωταγωνίστρια, η Τακάκο, περνάει μια δύσκολη φάση — χωρισμός, ανασφάλεια, η ζωή της μοιάζει να γκρεμίζεται. Όταν ο θείος της της προσφέρει να μείνει στο μικρό δωμάτιο πάνω από το βιβλιοπωλείο του, η Τακάκο δέχεται σχεδόν αυθόρμητα, και εκεί αρχίζει η αργή της αναγέννηση. Το βιβλιοπωλείο γίνεται κάτι περισσότερο από μια δουλειά ή ένα καταφύγιο· γίνεται ένα μέρος όπου μπορεί να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα από τις μικρές καθημερινές στιγμές.

Αυτό που με τράβηξε περισσότερο είναι οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Ο τρόπος που η Τακάκο παρατηρεί τον χώρο γύρω της, τους πελάτες που μπαίνουν και βγαίνουν, τις κουβέντες με τον θείο της, όλα μοιάζουν απλά αλλά γεμάτα νόημα. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που κάνουν την ιστορία τόσο ζωντανή και αληθινή.

Μου άρεσε επίσης η έμφαση στις σχέσεις — όχι μόνο μεταξύ της Τακάκο και του θείου της, αλλά και με τους ανθρώπους που περνούν από το βιβλιοπωλείο. Κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του ιστορία, και μέσα από αυτές βλέπουμε πώς ένα βιβλίο ή μια απλή κουβέντα μπορεί να αλλάξει κάτι μέσα μας. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι μικρές, καθημερινές πράξεις και οι συνδέσεις με τους άλλους μπορούν να έχουν μεγάλη σημασία, ακόμα και όταν η ζωή φαίνεται χαοτική.

Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία

Καθώς λοιπόν διάβαζα και απολάμβανα τον καφέ μου, μου ήρθε η ιδέα να δημιουργήσω ένα bookblog, προκειμένου να μοιραστώ τις σκέψεις μου και την αγάπη μου για τα βιβλία, τα βιβλιο-καφέ, τις βιβλιοθήκες, τα βιβλιοπωλεία, τις εκδόσεις και ό,τι άλλο σχετίζεται με τη διττή υπόσταση του βιβλίου – τόσο ως αντικείμενο όσο και ως περιεχόμενο.

Πριν περίπου δέκα ημέρες αποφάσισα να επισκεφθώ τη δημόσια βιβλιοθήκη του τόπου όπου κατοικώ – ένα πανέμορφο νησί, την Κέρκυρα – κάνοντας έτσι ένα όμορφο διάλειμμα από τη ρουτίνα μου.

Καθώς χάζευα στο αναγνωστήριο, όπου βρίσκονται η ελληνική και ξένη πεζογραφία, το βλέμμα μου έπεσε στα ράφια με τις νέες προσκτήσεις, και συγκεκριμένα σε ένα βιβλίο με τίτλο «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία», της Βίβιαν Μάρκου, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το εξώφυλλο ήταν πολυ ομορφο: μια κοπέλα ντυμένη ρετρό, αφοσιωμένη στο διάβασμα. Ξαφνικά ένιωσα ότι αντικατοπτρίζομαι σε αυτή την εικόνα – ναι, σκέφτηκα, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο και κατευθύνθηκα αμέσως προς το γραφείο δανεισμού. Μετά από περίπου μία ώρα, βρέθηκα ξανά σπίτι, έτοιμη να ξεκινήσω το διάβασμα.

Διάβασμα στη βεράντα...

Το βιβλίο «έφυγε σαν νερό» μέσα σε δύο μέρες. Ταυτίστηκα απόλυτα με την ιστορία: αφορά μια κοπέλα που εργάζεται σε έναν μικρό ελληνικό εκδοτικό οίκο ως επιμελήτρια και ονειρεύεται να δημιουργήσει τον δικό της εκδοτικό οίκο–βιβλιοπωλείο. Η ταύτισή μου ήταν σχεδόν φυσική, αφού και εγώ επιμελούμαι βιβλία και έχω περάσει από παρόμοιες εμπειρίες.

Δεν θα σας αποκαλύψω περισσότερα για την πλοκή – αξίζει να το διαβάσετε μόνοι σας! Πρόκειται για ένα ελαφρύ και ευχάριστο μυθιστόρημα, γύρω από τον κόσμο των εκδόσεων, τους συγγραφείς και όσους αγαπούν τα βιβλία, γραμμένο με τρόπο που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τον παρασύρει αυθόρμητα από σελίδα σε σελίδα.

“Τα βιβλία υπήρξαν το διαβατήριο για την προσωπική μου ελευθερία”
– Όπρα Γουίνφρεϊ