Το βιβλίο αποτελεί μια αξιόλογη συμβολή στον χώρο της προφορικής ιστορίας και της βιωματικής αφήγησης, καθώς καταγράφει τις εμπειρίες ενός Κερκυραίου στρατιώτη στη Μικρασιατική Εκστρατεία μέσα από μια προσωπική και οικογενειακή μαρτυρία. Η επιλογή του συγγραφέα να μεταφέρει τη βιογραφική αφήγηση του Νούνου (νονός) του προσδίδει στο έργο αυθεντικότητα και συναισθηματικό βάθος, στοιχεία που λειτουργούν ως βασικά του πλεονεκτήματα.
Ιδιαίτερα θετική αξιολογείται η ειλικρίνεια της γραφής. Ο συγγραφέας, αν και δεν είναι επαγγελματίας λογοτέχνης, καταφέρνει να αποδώσει τα γεγονότα με απλό, κατανοητό και παραστατικό λόγο, χωρίς υπερβολές ή δραματοποίηση. Η απουσία λογοτεχνικών τεχνασμάτων ενισχύει την αίσθηση αλήθειας και καθιστά την αφήγηση άμεση και προσιτή στον αναγνώστη. Η συναισθηματική του εμπλοκή δεν αποδυναμώνει το κείμενο, αντίθετα, προσδίδει ζωντάνια και ανθρωπιά, αναδεικνύοντας τη βιωματική διάσταση της ιστορίας.
Σημαντικό πλεονέκτημα του έργου είναι η συμβολή του στη διάσωση της συλλογικής μνήμης. Μέσα από την προσωπική εμπειρία του Νούνου, ο αναγνώστης προσεγγίζει τη Μικρασιατική Καταστροφή όχι ως αφηρημένο ιστορικό γεγονός, αλλά ως προσωπικό τραύμα και ανθρώπινη δοκιμασία. Ιδιαίτερη αξία έχει ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται η αγωνία της επιστροφής και η σωτηρία του, στοιχεία που δεν εξιδανικεύονται, αλλά παρουσιάζονται μέσα από το ανθρώπινο βλέμμα ενός απλού στρατιώτη. Το ιστορικό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής φωτίζεται έτσι από τη σκοπιά της καθημερινότητας, δίνοντας φωνή σε εκείνους που συνήθως μένουν στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας. Ωστόσο, από αξιολογική σκοπιά, μπορεί να επισημανθεί η περιορισμένη ιστορική τεκμηρίωση ή η απουσία ευρύτερου ιστορικού πλαισίου, γεγονός που καθιστά το βιβλίο περισσότερο μαρτυρία παρά ιστορική μελέτη.
