Απόγευμα, διαβάζοντας Σοπενχάουερ

Πράγματι, έχω αρχίσει να απορώ με την ταχύτητα που διαβάζω βιβλία! Δύο απογεύματα ήταν αρκετά για τον Σοπενχάουερ! Τόσο χρειάστηκα για να διαβάσω το μικρό αλλά καταπληκτικό βιβλιαράκι του (μόλις 141 σελίδες) με τίτλο «Η Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος» (Εκδόσεις Πατάκη), έναν ξεχασμένο οδηγό πρακτικής φιλοσοφίας, όπως αναγράφεται στην πρώτη σελίδα.

Προσωπικά συμφωνώ με τον Σοπενχάουερ, ο οποίος δεν θεωρεί Τέχνη την «κατάκτηση της ευτυχίας», αλλά την ικανότητα του ανθρώπου να αποφύγει τα δεινά. Αυτή είναι η τέχνη: η διαμόρφωση ενός χαρακτήρα που επιδιώκει τη μεσότητα και όχι την υπερβολή. Το «ευ ζην», δηλαδή η Ευδαιμονία, και όχι η επιφανειακή ευτυχία ή η επιτυχία με αθέμιτα μέσα σε βάρος άλλων, όπως προτείνει ο Μακιαβελισμός.

Καφές και Βιβλία, στη βεράντα!

Καφές και Βιβλία, στη βεράντα!

Από τους πενήντα κανόνες ζωής που συνοψίζει ο Σοπενχάουερ, ξεχώρισα δύο:

1. Ο Επίκτητος Χαρακτήρας
   Αναφέρεται στον χαρακτήρα που κτίζει ο άνθρωπος μέσα από τις εμπειρίες του – τον «εμπειρικό χαρακτήρα». Η διαμόρφωση του χαρακτήρα είναι προσωπική διαδικασία και δεν πρέπει να επηρεάζεται από άλλους. Όπως λέει ο Σοπενχάουερ:

   «Το να μιμείται κανείς ιδιότητες και ιδιαιτερότητες που δεν έχει πρέπει να είναι περισσότερο μεμπτό από το να φοράει τα ρούχα κάποιου άλλου, διότι αυτό είναι σαν να επιβεβαιώνει ο ίδιος την παραφροσύνη του».

   Συνεπώς, η δημιουργία ενός καλού χαρακτήρα δεν πρέπει να βασίζεται σε μίμηση, διότι οδηγεί στον αυτο-εξευτελισμό.