Πέρασε σχεδόν ενάμισης μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι εδώ στο Καφές και Βιβλία. Παρ’ όλο που οι στιγμές μου με καφέ και βιβλία ήταν πολλές αυτό το διάστημα, οι υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να τις μοιραστώ μαζί σας. Λένε πως τίποτα δεν πάει χαμένο, και συμφωνώ. Ωστόσο, θα μοιραστώ έστω και καθυστερημένα τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου δημιούργησαν τα βιβλία που διάβασα.
Στις αρχές Μαρτίου έφτασε στα χέρια μου ένα βιβλίο που ήθελα να αποκτήσω εδώ και καιρό, αλλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να το απολαύσω πλήρως. Ήθελα να ζήσω κάθε σελίδα και να αποστηθίσω τη γοητεία του. Όπως και πολλοί γνωρίζουν, έχω έναν ακατανίκητο έρωτα για το Παρίσι: την πόλη που μοιάζει με έργο τέχνης, τους κατοίκους της που θυμίζουν μοντέλα από γαλλικό περιοδικό μόδας, τα κρουασάν και τον καφέ τους – όχι γαλλικό, αλλά café crème, κάτι σαν καπουτσίνο. Τι να πω για τα βιβλιοπωλεία και τα παλαιοπωλεία τους; Αγαπώ όλα αυτά!
