Το Καφέ στην Άκρη του Κόσμου, John Strelecky

Υπάρχουν βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς για την πλοκή τους, αλλά γιατί σε κάνουν να σκεφτείς για τη ζωή σου. Το «Το Καφέ στην Άκρη του Κόσμου» του John Strelecky είναι ένα από αυτά. Από την πρώτη στιγμή που ο ήρωας βρίσκει το μικρό, μυστηριώδες καφέ, καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία· είναι μια πρόσκληση να αναρωτηθείς για όσα κάνεις, για όσα θέλεις πραγματικά, και για το νόημα που δίνεις στις μέρες σου.

Ο πρωταγωνιστής, κουρασμένος από την καθημερινότητα και την αίσθηση ότι η ζωή του κυλάει χωρίς προορισμό, μπαίνει στο καφέ και συναντά τους ανθρώπους που θα τον κάνουν να κοιτάξει ξανά τη ζωή του με άλλα μάτια. Μέσα από τις συζητήσεις του και τις περίεργες, αλλά ουσιαστικές ερωτήσεις που του κάνουν, αρχίζει να συνειδητοποιεί πράγματα για τον εαυτό του, για τους φόβους του και για όσα έχει αφήσει πίσω. Δεν είναι ένα βιβλίο που σου λέει πώς πρέπει να ζήσεις· είναι ένα βιβλίο που σου δείχνει ότι ίσως πρέπει να αναρωτηθείς τι πραγματικά θέλεις να ζήσεις. 

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η απλότητα με την οποία ο Strelecky περνάει βαθιά μηνύματα. Δεν χρειάζονται περίπλοκες λέξεις ή τεράστιες φιλοσοφικές αναλύσεις για να καταλάβεις ότι η ζωή συχνά μας παρασύρει σε ρουτίνες που δεν έχουν νόημα, και ότι κάθε τόσο χρειάζεται μια μικρή στάση, μια ανάσα, για να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας. Το καφέ στην άκρη του κόσμου γίνεται, με τον τρόπο του, συμβολικό: ένα μέρος όπου ο χρόνος σταματά, και μπορείς να σκεφτείς τι είναι πραγματικά σημαντικό.

Μου άρεσε επίσης η αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που αφήνει η αφήγηση. Δεν είναι ένα βιβλίο γεμάτο δράση ή ανατροπές, αλλά έχει ένα είδος μαγικής απλότητας. Κάθε διάλογος, κάθε ερώτηση, σε κάνει να σταματάς για να σκεφτείς: τι κάνω με τη ζωή μου; Τι με γεμίζει πραγματικά; Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να κοιτάς γύρω σου με μεγαλύτερη προσοχή και εκτίμηση.

Όλες μου οι Σχιζοφρένειες, Weijun Wang Esme

Το «Όλες μου οι Σχιζοφρένειες» της Weijun Wang Esme με βρήκε σε μια στιγμή που ήθελα να καταλάβω πώς είναι να ζει κανείς με μια ψυχική ασθένεια όχι ως «θεραπεία», αλλά ως καθημερινή πραγματικότητα. Αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα· σε βάζει μέσα στις σκέψεις, τους φόβους και τις μικρές νίκες της συγγραφέως με μια αλήθεια που σε σοκάρει και ταυτόχρονα σε συγκινεί.

Η Esme περιγράφει πώς είναι να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα σε στιγμές πλήρους σύγχυσης και στιγμές κανονικότητας. Είναι σαν να παρακολουθείς κάποιον να χορεύει σε τεντωμένο σκοινί: κάθε βήμα έχει κίνδυνο, αλλά υπάρχει και μια παράξενη χάρη σε αυτόν τον χορό. Οι σκέψεις της, οι καθημερινές δυσκολίες και οι μικρές χαρές γίνονται σχεδόν απτές, και σου δίνουν την αίσθηση ότι βλέπεις τη ζωή μέσα από έναν καθρέφτη που μεγεθύνει τα πιο λεπτά συναισθήματα.

Το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η ειλικρίνεια. Η Esme δεν ζητά συμπόνια· θέλει να δείξει πώς η σχιζοφρένεια επηρεάζει την καθημερινότητα, αλλά και πώς μέσα σε αυτό το χάος υπάρχουν μικρές στιγμές τρυφερότητας, χιούμορ και ανθρώπινης σύνδεσης. Σε κάνει να σκεφτείς πόσο εύκολα οι άνθρωποι γύρω μας μπορούν να παρεξηγήσουν ή να αγνοήσουν αυτά που περνάει κάποιος, και πόσο σημαντικό είναι να ακούμε χωρίς να κρίνουμε.

Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία

Καθώς λοιπόν διάβαζα και απολάμβανα τον καφέ μου, μου ήρθε η ιδέα να δημιουργήσω ένα bookblog, προκειμένου να μοιραστώ τις σκέψεις μου και την αγάπη μου για τα βιβλία, τα βιβλιο-καφέ, τις βιβλιοθήκες, τα βιβλιοπωλεία, τις εκδόσεις και ό,τι άλλο σχετίζεται με τη διττή υπόσταση του βιβλίου – τόσο ως αντικείμενο όσο και ως περιεχόμενο.

Πριν περίπου δέκα ημέρες αποφάσισα να επισκεφθώ τη δημόσια βιβλιοθήκη του τόπου όπου κατοικώ – ένα πανέμορφο νησί, την Κέρκυρα – κάνοντας έτσι ένα όμορφο διάλειμμα από τη ρουτίνα μου.

Καθώς χάζευα στο αναγνωστήριο, όπου βρίσκονται η ελληνική και ξένη πεζογραφία, το βλέμμα μου έπεσε στα ράφια με τις νέες προσκτήσεις, και συγκεκριμένα σε ένα βιβλίο με τίτλο «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία», της Βίβιαν Μάρκου, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το εξώφυλλο ήταν πολυ ομορφο: μια κοπέλα ντυμένη ρετρό, αφοσιωμένη στο διάβασμα. Ξαφνικά ένιωσα ότι αντικατοπτρίζομαι σε αυτή την εικόνα – ναι, σκέφτηκα, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο και κατευθύνθηκα αμέσως προς το γραφείο δανεισμού. Μετά από περίπου μία ώρα, βρέθηκα ξανά σπίτι, έτοιμη να ξεκινήσω το διάβασμα.

Διάβασμα στη βεράντα...

Το βιβλίο «έφυγε σαν νερό» μέσα σε δύο μέρες. Ταυτίστηκα απόλυτα με την ιστορία: αφορά μια κοπέλα που εργάζεται σε έναν μικρό ελληνικό εκδοτικό οίκο ως επιμελήτρια και ονειρεύεται να δημιουργήσει τον δικό της εκδοτικό οίκο–βιβλιοπωλείο. Η ταύτισή μου ήταν σχεδόν φυσική, αφού και εγώ επιμελούμαι βιβλία και έχω περάσει από παρόμοιες εμπειρίες.

Δεν θα σας αποκαλύψω περισσότερα για την πλοκή – αξίζει να το διαβάσετε μόνοι σας! Πρόκειται για ένα ελαφρύ και ευχάριστο μυθιστόρημα, γύρω από τον κόσμο των εκδόσεων, τους συγγραφείς και όσους αγαπούν τα βιβλία, γραμμένο με τρόπο που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τον παρασύρει αυθόρμητα από σελίδα σε σελίδα.

“Τα βιβλία υπήρξαν το διαβατήριο για την προσωπική μου ελευθερία”
– Όπρα Γουίνφρεϊ