Όλες μου οι Σχιζοφρένειες, Weijun Wang Esme

Το «Όλες μου οι Σχιζοφρένειες» της Weijun Wang Esme με βρήκε σε μια στιγμή που ήθελα να καταλάβω πώς είναι να ζει κανείς με μια ψυχική ασθένεια όχι ως «θεραπεία», αλλά ως καθημερινή πραγματικότητα. Αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα· σε βάζει μέσα στις σκέψεις, τους φόβους και τις μικρές νίκες της συγγραφέως με μια αλήθεια που σε σοκάρει και ταυτόχρονα σε συγκινεί.

Η Esme περιγράφει πώς είναι να προσπαθείς να ισορροπήσεις ανάμεσα σε στιγμές πλήρους σύγχυσης και στιγμές κανονικότητας. Είναι σαν να παρακολουθείς κάποιον να χορεύει σε τεντωμένο σκοινί: κάθε βήμα έχει κίνδυνο, αλλά υπάρχει και μια παράξενη χάρη σε αυτόν τον χορό. Οι σκέψεις της, οι καθημερινές δυσκολίες και οι μικρές χαρές γίνονται σχεδόν απτές, και σου δίνουν την αίσθηση ότι βλέπεις τη ζωή μέσα από έναν καθρέφτη που μεγεθύνει τα πιο λεπτά συναισθήματα.

Το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η ειλικρίνεια. Η Esme δεν ζητά συμπόνια· θέλει να δείξει πώς η σχιζοφρένεια επηρεάζει την καθημερινότητα, αλλά και πώς μέσα σε αυτό το χάος υπάρχουν μικρές στιγμές τρυφερότητας, χιούμορ και ανθρώπινης σύνδεσης. Σε κάνει να σκεφτείς πόσο εύκολα οι άνθρωποι γύρω μας μπορούν να παρεξηγήσουν ή να αγνοήσουν αυτά που περνάει κάποιος, και πόσο σημαντικό είναι να ακούμε χωρίς να κρίνουμε.

Μερικές φορές ένιωσα λες και ήμουν κι εγώ μέσα στην αφήγηση — παρατηρώντας κάθε σκέψη, κάθε φόβο και κάθε αίσθηση απώλειας. Ταυτόχρονα, η συγγραφέας βρίσκει τρόπους να σου δείξει ότι ακόμη και οι πιο δύσκολες μέρες δεν είναι εντελώς σκοτεινές· υπάρχουν στιγμές κατανόησης και μικρές χαρές που δίνουν νόημα στη συνέχεια.

Στο τέλος, μένεις με ανάμεικτα συναισθήματα: σοκ, συγκίνηση και σεβασμό για την αντοχή της Esme και για όλους όσους ζουν με ψυχικές ασθένειες. Είναι ένα βιβλίο που δεν ξεχνιέται εύκολα και σε κάνει να κοιτάς τη ζωή — και τον κόσμο γύρω σου — με πιο ανοιχτά μάτια.

Σ.