Το Καφέ στην Άκρη του Κόσμου, John Strelecky

Υπάρχουν βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς για την πλοκή τους, αλλά γιατί σε κάνουν να σκεφτείς για τη ζωή σου. Το «Το Καφέ στην Άκρη του Κόσμου» του John Strelecky είναι ένα από αυτά. Από την πρώτη στιγμή που ο ήρωας βρίσκει το μικρό, μυστηριώδες καφέ, καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία· είναι μια πρόσκληση να αναρωτηθείς για όσα κάνεις, για όσα θέλεις πραγματικά, και για το νόημα που δίνεις στις μέρες σου.

Ο πρωταγωνιστής, κουρασμένος από την καθημερινότητα και την αίσθηση ότι η ζωή του κυλάει χωρίς προορισμό, μπαίνει στο καφέ και συναντά τους ανθρώπους που θα τον κάνουν να κοιτάξει ξανά τη ζωή του με άλλα μάτια. Μέσα από τις συζητήσεις του και τις περίεργες, αλλά ουσιαστικές ερωτήσεις που του κάνουν, αρχίζει να συνειδητοποιεί πράγματα για τον εαυτό του, για τους φόβους του και για όσα έχει αφήσει πίσω. Δεν είναι ένα βιβλίο που σου λέει πώς πρέπει να ζήσεις· είναι ένα βιβλίο που σου δείχνει ότι ίσως πρέπει να αναρωτηθείς τι πραγματικά θέλεις να ζήσεις. 

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η απλότητα με την οποία ο Strelecky περνάει βαθιά μηνύματα. Δεν χρειάζονται περίπλοκες λέξεις ή τεράστιες φιλοσοφικές αναλύσεις για να καταλάβεις ότι η ζωή συχνά μας παρασύρει σε ρουτίνες που δεν έχουν νόημα, και ότι κάθε τόσο χρειάζεται μια μικρή στάση, μια ανάσα, για να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας. Το καφέ στην άκρη του κόσμου γίνεται, με τον τρόπο του, συμβολικό: ένα μέρος όπου ο χρόνος σταματά, και μπορείς να σκεφτείς τι είναι πραγματικά σημαντικό.

Μου άρεσε επίσης η αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που αφήνει η αφήγηση. Δεν είναι ένα βιβλίο γεμάτο δράση ή ανατροπές, αλλά έχει ένα είδος μαγικής απλότητας. Κάθε διάλογος, κάθε ερώτηση, σε κάνει να σταματάς για να σκεφτείς: τι κάνω με τη ζωή μου; Τι με γεμίζει πραγματικά; Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να κοιτάς γύρω σου με μεγαλύτερη προσοχή και εκτίμηση.

Αυτό που το καθιστά ξεχωριστό είναι ότι μπορείς να το διαβάσεις ξανά και ξανά και να βρίσκεις πάντα κάτι νέο για τον εαυτό σου. Κάθε φορά που γυρίζω στις σελίδες του, θυμάμαι να θέτω τα ίδια ερωτήματα στον εαυτό μου και να προσπαθώ να μην αφήνω τη ζωή να περνάει χωρίς νόημα. Είναι σαν ένα μικρό φίλτρο που καθαρίζει την καθημερινότητα και σε βοηθάει να βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά.

Στο τέλος, το βιβλίο δεν σου δίνει έτοιμες απαντήσεις, αλλά σου δείχνει τον δρόμο για να τις βρεις μόνος σου. Είναι μια ιστορία για μικρές, καθημερινές αλλαγές που μπορούν να έχουν μεγάλο αντίκτυπο, για το θάρρος να αναρωτηθείς, να αμφισβητήσεις τη ρουτίνα και να ζήσεις λίγο πιο συνειδητά. Για μένα, αυτό το βιβλίο είναι σαν ένα ήσυχο χτύπημα στην καρδιά που θυμίζει: η ζωή είναι μικρή, και αξίζει να την κοιτάμε στα μάτια.

Σ.