Νορβηγικό Δάσος, Χαρούκι Μουρακάμι

Υπάρχουν βιβλία που τελειώνεις και κλείνεις αμέσως τη σελίδα για να περάσεις στο επόμενο. Και υπάρχουν και εκείνα που μένουν μαζί σου για μέρες, σαν ένα τραγούδι που συνεχίζει να παίζει στο βάθος του μυαλού σου. Το «Νορβηγικό Δάσος» του Haruki Murakami ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Αν κάποιος μου ζητούσε να περιγράψω αυτό το βιβλίο με μία λέξη, θα έλεγα «μελαγχολία». Όχι όμως η βαριά, ασήκωτη μελαγχολία. Εκείνη η ήσυχη, σχεδόν όμορφη θλίψη που σε κάνει να κοιτάζεις έξω από το παράθυρο με μια κούπα καφέ στο χέρι και να χάνεσαι στις σκέψεις σου.

Η ιστορία ακολουθεί τον Τόρου, έναν νεαρό φοιτητή που προσπαθεί να βρει τη θέση του στον κόσμο, κουβαλώντας παράλληλα τις απώλειες και τα τραύματα που έχουν σημαδέψει τη ζωή του. Γύρω του κινούνται άνθρωποι εξίσου εύθραυστοι, χαμένοι και ανθρώπινοι. Κανείς δεν είναι τέλειος. Κανείς δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Και ίσως αυτό είναι που κάνει τους χαρακτήρες να μοιάζουν τόσο αληθινοί.

Αυτό που αγαπώ στη γραφή του Μουρακάμι είναι ότι καταφέρνει να κάνει τα πιο απλά πράγματα να μοιάζουν σημαντικά. Ένα τραγούδι, ένας περίπατος, μια συζήτηση αργά το βράδυ, ένα πιάτο φαγητό. Δεν συμβαίνουν συνεχώς εντυπωσιακά γεγονότα, κι όμως δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι δίπλα στους ήρωες και παρακολουθείς τη ζωή τους να ξετυλίγεται σιγά σιγά.

Το «Νορβηγικό Δάσος» είναι επίσης ένα βιβλίο για την απώλεια. Για εκείνους τους ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους πάνω μας και συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στις αναμνήσεις μας, ακόμα κι όταν έχουν φύγει. Διαβάζοντάς το, ένιωσα πολλές φορές ότι ο Μουρακάμι γράφει για εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που μένουν πίσω όταν μεγαλώνουμε. Για τις φιλίες, τους έρωτες και τις στιγμές που μας διαμόρφωσαν.

Δεν είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο με την κλασική έννοια. Δεν προσφέρει εύκολες λύσεις ούτε όμορφα δεμένα φινάλε. Αντίθετα, σε αφήνει να καθίσεις λίγο μέσα στις αντιφάσεις της ζωής. Να αποδεχτείς ότι μερικές φορές η αγάπη και η θλίψη συνυπάρχουν. Ότι η ενηλικίωση δεν έρχεται ξαφνικά μια μέρα, αλλά μέσα από μικρές απώλειες και μικρές ανακαλύψεις.

Ίσως γι' αυτό το βιβλίο με άγγιξε τόσο πολύ. Γιατί δεν προσπάθησε να μου πει πώς να νιώσω. Δεν με καθοδήγησε. Απλώς μου κράτησε συντροφιά για λίγες μέρες και με άφησε να περιπλανηθώ στις σκέψεις μου.

Και, μεταξύ μας, έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στην ιαπωνική λογοτεχνία. Σε εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ησυχίας που έχουν πολλά ιαπωνικά βιβλία, ακόμη κι όταν μιλούν για δύσκολα θέματα. Το «Νορβηγικό Δάσος» μου θύμισε ακριβώς γιατί επιστρέφω ξανά και ξανά σε αυτούς τους συγγραφείς. Όχι για τις μεγάλες ανατροπές, αλλά για τα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους.

Όταν έκλεισα το βιβλίο, δεν ένιωσα ότι διάβασα μια ιστορία. Ένιωσα ότι αποχαιρέτησα κάποιους ανθρώπους που είχα γνωρίσει πραγματικά. Και αυτό, για μένα, είναι πάντα σημάδι ενός πολύ καλού βιβλίου...