Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία

Καθώς λοιπόν διάβαζα και απολάμβανα τον καφέ μου, μου ήρθε η ιδέα να δημιουργήσω ένα bookblog, προκειμένου να μοιραστώ τις σκέψεις μου και την αγάπη μου για τα βιβλία, τα βιβλιο-καφέ, τις βιβλιοθήκες, τα βιβλιοπωλεία, τις εκδόσεις και ό,τι άλλο σχετίζεται με τη διττή υπόσταση του βιβλίου – τόσο ως αντικείμενο όσο και ως περιεχόμενο.

Πριν περίπου δέκα ημέρες αποφάσισα να επισκεφθώ τη δημόσια βιβλιοθήκη του τόπου όπου κατοικώ – ένα πανέμορφο νησί, την Κέρκυρα – κάνοντας έτσι ένα όμορφο διάλειμμα από τη ρουτίνα μου.

Καθώς χάζευα στο αναγνωστήριο, όπου βρίσκονται η ελληνική και ξένη πεζογραφία, το βλέμμα μου έπεσε στα ράφια με τις νέες προσκτήσεις, και συγκεκριμένα σε ένα βιβλίο με τίτλο «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία», της Βίβιαν Μάρκου, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Το εξώφυλλο ήταν πολυ ομορφο: μια κοπέλα ντυμένη ρετρό, αφοσιωμένη στο διάβασμα. Ξαφνικά ένιωσα ότι αντικατοπτρίζομαι σε αυτή την εικόνα – ναι, σκέφτηκα, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Διάβασα την περίληψη στο οπισθόφυλλο και κατευθύνθηκα αμέσως προς το γραφείο δανεισμού. Μετά από περίπου μία ώρα, βρέθηκα ξανά σπίτι, έτοιμη να ξεκινήσω το διάβασμα.

Διάβασμα στη βεράντα...

Το βιβλίο «έφυγε σαν νερό» μέσα σε δύο μέρες. Ταυτίστηκα απόλυτα με την ιστορία: αφορά μια κοπέλα που εργάζεται σε έναν μικρό ελληνικό εκδοτικό οίκο ως επιμελήτρια και ονειρεύεται να δημιουργήσει τον δικό της εκδοτικό οίκο–βιβλιοπωλείο. Η ταύτισή μου ήταν σχεδόν φυσική, αφού και εγώ επιμελούμαι βιβλία και έχω περάσει από παρόμοιες εμπειρίες.

Δεν θα σας αποκαλύψω περισσότερα για την πλοκή – αξίζει να το διαβάσετε μόνοι σας! Πρόκειται για ένα ελαφρύ και ευχάριστο μυθιστόρημα, γύρω από τον κόσμο των εκδόσεων, τους συγγραφείς και όσους αγαπούν τα βιβλία, γραμμένο με τρόπο που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη και τον παρασύρει αυθόρμητα από σελίδα σε σελίδα.

“Τα βιβλία υπήρξαν το διαβατήριο για την προσωπική μου ελευθερία”
– Όπρα Γουίνφρεϊ