Το βιβλίο εκείνο ήταν το Κλικ δευτερολέπτων του Χάρης Γαντζούδης.
Ενάμιση χρόνο μετά, επιστρέφω στον ίδιο συγγραφέα — αυτή τη φορά με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα, την Ελεονόρα. Με ιδιαίτερη χαρά, αλλά και με μια μικρή συγκίνηση, γιατί κάπως έτσι κλείνει ένας όμορφος κύκλος. Θερμές ευχαριστίες και στον ίδιο τον συγγραφέα, καθώς και στις Εκδόσεις Λέμβος για την αποστολή του βιβλίου.
 |
| Φωτογραφία: Καφές και Βιβλία |
Ελεονόρα.
Μια τραγική φιγούρα. Μια γυναίκα που η ζωή τής στέρησε σχεδόν τα πάντα — μα πάνω απ’ όλα την αγάπη. Από τη μέρα που γεννήθηκε, ήταν σαν να έπεσε πάνω της όλη η δυστυχία του κόσμου. Και το παρελθόν της μόνο συνηθισμένο δεν το λες. Η γιαγιά και η μητέρα της κουβαλούσαν τη δική τους βαριά κληρονομιά: κακοποίηση, μοναξιά, έρωτες που πλήγωσαν, αγώνες για επιβίωση. Σαν μια κατάρα που περνά από γενιά σε γενιά.
Η πλατεία του χωριού γίνεται το σκηνικό της αναμονής της. Εκεί όπου στεκόταν με τις ώρες, περιμένοντας να φανεί η ζωή της — ο Στέφανος. Μα ο Στέφανος έφυγε. Την άφησε πίσω με μια υπόσχεση και μια προσμονή που δεν εκπληρώθηκε ποτέ. Κι όμως, πριν φύγει, την κατέστρεψε εν αγνοία της.
Το χωριό δεν συγχωρεί τη διαφορετικότητα.
Την είπαν «τρελή».
Την κορόιδευαν.
Την απέκλεισαν.
Μέχρι που εμφανίζεται ο νέος δάσκαλος, ο Παντελής. Και τότε γεννιέται το ερώτημα: ποιος θα είναι ο ρόλος του στην ιστορία της Ελεονόρας; Θα λειτουργήσει ως φως ή ως καθρέφτης της τραγωδίας;
Η αφήγηση παίρνει νέα τροπή όταν ένα πρωινό ανακοινώνεται στις ειδήσεις η δολοφονία του Στέφανου Λαδά. Γνωστός καρδιολόγος, επιφανής, με «ευυπόληπτη» οικογένεια και τρία παιδιά. Μια οικογένεια-βιτρίνα. Γιατί πίσω από τις κλειστές πόρτες συχνά κρύβονται μυστικά που δεν αντέχουν το φως. Και η αγωνία για τη διατήρηση της εικόνας μπορεί να οδηγήσει σε αποτρόπαιες πράξεις.
Ένα γράμμα.
Ένα πρόσωπο-κλειδί.
Μια αλήθεια που παλεύει να αποκαλυφθεί πριν να είναι αργά.
Η Ελεονόρα κράτησε την υπόσχεσή της και περίμενε μέχρι το τέλος. Εκείνος; Ποια ήταν τελικά η δική του στάση; Και ποιος — αν κάποιος — θα δικαιώσει την αναμονή, τη λαχτάρα, τη σιωπηλή της πίστη;
Πολλοί τη χαρακτήρισαν τρελή.
Όσοι όμως τη χαρακτήρισαν ευαίσθητη, άγγιξαν — έστω για λίγο — το βάθος της τραγωδίας της.
Κλείνοντας, δεν μπορώ να μη σταθώ στη γραφή του Γαντζούδη. Από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, χτίζοντας μια ανιούσα κλίμακα συναισθημάτων που κορυφώνεται στο τελευταίο κεφάλαιο. Οι περιγραφές είναι όσο χρειάζεται ζωντανές, αποκαλύπτοντας σταδιακά τα κομμάτια της πλοκής, σαν ένα παζλ που συμπληρώνεται αργά και μεθοδικά.
Ένα μυθιστόρημα για την αγάπη που δεν δικαιώθηκε.
Για τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν.
Για τις ζωές που κρίνονται βιαστικά από τα μάτια των άλλων.
Και τελικά, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην «τρέλα» και την ευαισθησία.
Καλό σας διάβασμα —
με έναν καφέ δίπλα σας, όπως πάντα. ☕📖
Σ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πες μας τη γνώμη σου!