Οι Μέρες στο Βιβλιοπωλείο Μορισάκι, Satoshi Yagisawa

Πριν περίπου δύο μήνες, διάβασα το «Οι Μέρες στο Βιβλιοπωλείο Μορισάκι» του Satoshi Yagisawa και ένιωσα σαν να βρισκόμουν κι εγώ εκεί, ανάμεσα σε παλιά βιβλία και μυρωδιές χαρτιού. Δεν είναι ένα βιβλίο γεμάτο δράση ή ανατροπές· είναι μια ήσυχη ιστορία που σε κάνει να νιώθεις ζεστασιά και μια απροσδιόριστη γαλήνη.

Η πρωταγωνίστρια, η Τακάκο, περνάει μια δύσκολη φάση — χωρισμός, ανασφάλεια, η ζωή της μοιάζει να γκρεμίζεται. Όταν ο θείος της της προσφέρει να μείνει στο μικρό δωμάτιο πάνω από το βιβλιοπωλείο του, η Τακάκο δέχεται σχεδόν αυθόρμητα, και εκεί αρχίζει η αργή της αναγέννηση. Το βιβλιοπωλείο γίνεται κάτι περισσότερο από μια δουλειά ή ένα καταφύγιο· γίνεται ένα μέρος όπου μπορεί να ξαναβρεί τον εαυτό της μέσα από τις μικρές καθημερινές στιγμές.

Αυτό που με τράβηξε περισσότερο είναι οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Ο τρόπος που η Τακάκο παρατηρεί τον χώρο γύρω της, τους πελάτες που μπαίνουν και βγαίνουν, τις κουβέντες με τον θείο της, όλα μοιάζουν απλά αλλά γεμάτα νόημα. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που κάνουν την ιστορία τόσο ζωντανή και αληθινή.

Μου άρεσε επίσης η έμφαση στις σχέσεις — όχι μόνο μεταξύ της Τακάκο και του θείου της, αλλά και με τους ανθρώπους που περνούν από το βιβλιοπωλείο. Κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του ιστορία, και μέσα από αυτές βλέπουμε πώς ένα βιβλίο ή μια απλή κουβέντα μπορεί να αλλάξει κάτι μέσα μας. Είναι ένα υπενθύμιση ότι οι μικρές, καθημερινές πράξεις και οι συνδέσεις με τους άλλους μπορούν να έχουν μεγάλη σημασία, ακόμα και όταν η ζωή φαίνεται χαοτική.

Το βιβλίο είναι, πάνω απ’ όλα, μια ερωτική επιστολή προς τα βιβλία. Σε κάνει να θέλεις να βρεις ένα μικρό, ήσυχο βιβλιοπωλείο, να καθίσεις με έναν καφέ και να χαθείς στις σελίδες ενός βιβλίου. Και αν έχεις περάσει δύσκολες στιγμές, μπορεί να σου δώσει εκείνη τη μικρή αίσθηση θαλπωρής που τόσο χρειαζόσουν, χωρίς να σε πιέζει, χωρίς να σε κρίνει.

Στο τέλος, μένεις με την αίσθηση ότι η ζωή μπορεί να είναι απλή, τρυφερή και γεμάτη μικρές χαρές — αρκεί να έχεις γύρω σου τα σωστά βιβλία και λίγη ηρεμία για να τις ανακαλύψεις. Και αυτό, για μένα, κάνει το «Μορισάκι» ένα από τα πιο ζεστά και ανθρώπινα βιβλία που έχω διαβάσει τελευταία.

Σ.