Θα ξεκινήσω αυτό το review με ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Νίκος Βαρδάκας, συγγραφέα του βιβλίου 23, ο οποίος για δεύτερη φορά επέλεξε το «Καφές και Βιβλία» — κι εμένα — για να σας παρουσιάσω το νέο του έργο.
Αυτή τη φορά έλαβα το καινούργιο του βιβλίο με τίτλο Εκεί που ανθίζουν οι κραυγές και του εύχομαι ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο.
Πριν από περίπου έναν μήνα, το βιβλίο αυτό συντρόφευσε τα βροχερά πρωινά του Νοέμβρη μου. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες αντιλήφθηκα τη διαφορά σε σχέση με το προηγούμενο έργο του συγγραφέα. Και τα δύο είναι καλογραμμένα — όμως αυτό εδώ είναι κάτι περισσότερο.
Είναι μια γροθιά στο στομάχι.
Η πραγματικότητα περιγράφεται χωρίς φίλτρα. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Σκληρή, όπως ακριβώς είναι.
Αυτό που ξεχώρισα ιδιαίτερα είναι η δομή του βιβλίου. Χωρίζεται σε δύο μέρη:
Το πρώτο αποτελείται από δεκατέσσερις ενότητες — χαρακτηρισμούς, ιδιότητες, καταστάσεις και συναισθήματα.
Το δεύτερο από εννέα ενότητες, καθεμία από τις οποίες φέρει το όνομα ενός ζώου.
Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία.
Ο συγγραφέας επιχειρεί να αναδείξει τη βαθιά και συχνά άβολη σχέση ανθρώπου και ζώου. Και οι δύο παλεύουν για επιβίωση. Και οι δύο αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Και οι δύο κυνηγούν στόχους — είτε πρόκειται για τροφή είτε για ελευθερία.
Ο άνθρωπος και το ζώο μοιράζονται ένστικτα. Άγρια, πρωτόγονα. Την ανάγκη να επιτεθούν, να ξεχωρίσουν, να σπάσουν περιορισμούς. Να επιβληθούν ή να προστατευθούν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την ωμή πραγματικότητα, ο συγγραφέας σκιαγραφεί τον «ιδανικό» άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που αναζητά την ηρεμία του στην τέχνη — στη μουσική, στη δημιουργία.
Που επιλέγει την αισιοδοξία κόντρα στη μιζέρια της καθημερινότητας.
Που ονειρεύεται και δεν ντρέπεται γι’ αυτό.
Που προστατεύει όσα έχει σαν κόρη οφθαλμού.
Που αγαπά με τον δικό του τρόπο.
Που παραμένει ταπεινός, ευγνώμων και δημιουργικός.
Που αρνείται να αποβάλλει την παιδικότητά του, ακόμη κι όταν ο χρόνος τον σπρώχνει προς τη φθορά.
Και τελικά, ο «ιδανικός άνθρωπος» δεν είναι κάποιος άλλος.
Είναι ο εαυτός μας — ή έστω αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε.
Το βιβλίο αυτό δεν χαϊδεύει αυτιά. Σε καλεί να αντικρίσεις την πραγματικότητα κατάματα. Να δεις τη σκληρότητα, αλλά και τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου. Και στο τέλος, σχεδόν αθόρυβα, σε οδηγεί σε μια λέξη:
Ευγνωμοσύνη.
Ίσως αυτό να είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό που χρειάζεται κανείς για να ευτυχεί.
Καλό σας διάβασμα —
με έναν καφέ δίπλα σας και σκέψεις που ανθίζουν. ☕📖
Σ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πες μας τη γνώμη σου!