Η Μελαγχολία Του Παρισιού, Σαρλ Μπωντλαίρ

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ υπήρξε και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γαλλικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το έργο του διακρίνεται από έντονες αντιθέσεις: ομορφιά και κακία, ηδονή και βία, νοσταλγία και μελαγχολία. Αξίζει να σημειωθεί πως αντιμετώπισε σκληρή κριτική για τη θεματική και τη γραφή του, ενώ ελάχιστοι σύγχρονοί του κατάφεραν να συλλάβουν την ουσία του έργου του.

Το βιβλίο Η Μελαγχολία του Παρισιού με συγκλόνισε συναισθηματικά. Δεν πρόκειται απλώς για ποίηση, αλλά για ένα συνονθύλευμα μύθων με συμβολικό και διδακτικό χαρακτήρα, που το καθιστούν μοναδικό ανάμεσα σε πλήθος άλλων συλλογών.

Οι ιστορίες του βασίζονται σε καθημερινά επεισόδια, ντυμένα με λυρισμό που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη. Θα το χαρακτήριζα ως γλυκιά μαύρη κατάθλιψη, συνοδευόμενη από βροχή, κρύο, κόκκινο κρασί, και όλα υπό το… σπλήν του Παρισιού.

Από όλα τα ποιήματα, ένα με άγγιξε ιδιαίτερα, αφιερωμένο στο αγαπημένο μου φθινόπωρο:

Η Εξομολόγηση του Καλλιτέχνη

Πόσο είναι διαπεραστικά τα απογεύματα του φθινοπώρου! Αχ! διαπεραστικά μέχρι να πονέσεις! γιατί υπάρχουν κάποιες ηδονικές αισθήσεις των οποίων η αοριστία δεν αποκλείει την ένταση … και δε βρίσκεται ακίδα πιο μυτερή από εκείνη του Απείρου.
Μεγάλη ευχαρίστηση για κείνον που βυθίζει το κοίταγμα του μέσα στο απέραντο του ουρανού και της θάλασσας! Μοναξιά, σιωπή, άφθαστη αγνότητα του γαλάζιου! Ένα μικρό ιστιοφόρο τρεμουλιάζει στον ορίζοντα, και με τη μικρότητά του μιμείται την αγιάτρευτή μου ύπαρξη, μονότονη μελωδία της φουσκοθαλασσιάς…
Κάθε φορά, αυτές οι σκέψεις που βγαίνουν από μένα ή εφορμούν από τα πράγματα γίνονται γρήγορα πολύ έντονες. Η ενέργεια μέσα στην ηδονή δημιουργεί μια αδιαθεσία και μια θετική οδύνη.
Και τώρα το βάθος του ουρανού με καταπλήσσει … η διαφάνειά του με εξαγριώνει. Η αναισθησία της θάλασσας, το αμετάβλητο του θεάματος, με αγανακτούν … Αχ! πρέπει για πάντα να υποφέρουμε, ή για πάντα να αποφεύγουμε το ωραίο;

Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι μια μοναδική εμπειρία, όπου η λυρική δύναμη του Μπωντλαίρ σε καθηλώνει, αναδεικνύοντας την ομορφιά και τη μελαγχολία που συνυπάρχουν σε κάθε πτυχή της ζωής.

Σ.